Przejdź do treści

Publiczny transport zbiorowy w czasie epidemii

beware to covid 19 vector illustration with people in train as public transportation, social distancing and wearing mask to prevention. used for poster, landing page and other

Od 13 marca 2020 r. trwa stan zagrożenia epidemicznego, a od 20 marca 2020 r. do nadal – stan epidemii. W tym okresie obowiązują przepisy ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych [Dz. U. 2020 r. poz. 374 zmienionej nowelizacją z 31 marca 2020 r. [Dz. U. 2020 r. poz. 568], zwanej dalej „specustawą o koronawirusie”.

  1. CO SIĘ ZMIENIŁO ?

Dla branży publicznego transportu zbiorowego istotne są następujące zmiany:

  1. ograniczenie liczby przewożonych pasażerów w okresie od dnia 25 marca 2020 r. do dnia 11 kwietnia 2020 r. do nie więcej osób, niż wynosi połowa miejsc siedzących (§3a ust. 2 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii [Dz. U. 2020 r. poz. 491],
  2. zawieszenie obowiązku badań lekarskich kierowców (art. 12a ust. 1 pkt 2 specustawy o koronawirusie w związku z art. 39j ustawy o transporcie drogowym),
  3. zawieszenie obowiązku badań psychologicznych kierowców wykonujących przewóz drogowy ((art. 12a ust. 1 pkt 2 specustawy o koronawirusie w związku z art. 39k ustawy o transporcie drogowym),
  4. zwolnienie z obowiązku przestrzegania warunków określonych w zezwoleniu na wykonywanie przewozów regularnych oraz regularnych specjalnych – pod warunkiem braku rentowności wykonywanych przewozów, będącego skutkiem niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności, związanych z przeciwdziałaniem koronawirusowi (art. 15n pkt 2 specustawy o koronawirusie w związku z art. 18 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym),
  5. dopuszczenie możliwości wykonywania transportu drogowego na podstawie zlecenia przekazanego przez nieposiadającego licencji pośrednika przy przewozie osób (art. 31r pkt 2 specustawy o koronawirusie w związku z art. 27c ustawy o transporcie drogowym),
  6. nowy obowiązek organizatora i operatora, którzy zawarli umowę po przeprowadzeniu postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, niezwłocznego wzajemnego informowania się o trudnościach w realizacji usług transportowych oraz o wpływie innych okoliczności związanych z wystąpieniem koronawirusa na należyte wykonanie tej umowy, o ile taki wpływ wystąpił lub może wystąpić (art. 15r ust. 1 pkt 4 specustawy o koronawirusie). Do informacji organizator lub operator mają obowiązek dołączać oświadczenia lub dokumenty, które mogą dotyczyć w szczególności:

1) nieobecności pracowników lub osób świadczących pracę za wynagrodzeniem na innej podstawie niż stosunek pracy, które uczestniczą lub mogłyby uczestniczyć w realizacji zamówienia;

2) decyzji wydanych przez Głównego Inspektora Sanitarnego lub działającego z jego upoważnienia państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego, w związku z przeciwdziałaniem koronawirusowi, nakładających na wykonawcę obowiązek podjęcia określonych czynności zapobiegawczych lub kontrolnych;

3) poleceń wydanych przez wojewodów lub decyzji wydanych przez Prezesa Rady Ministrów związanych z przeciwdziałaniem koronawirusowi;

4) wstrzymania dostaw produktów, komponentów produktu lub materiałów, trudności w dostępie do sprzętu lub trudności w realizacji usług transportowych;

5) powyższych okoliczności w zakresie w jakim dotyczą one podwykonawcy lub dalszego podwykonawcy.

  1. możliwość zmiany wynagrodzenia przewoźnika (art. 15r ust. 4 specustawy o koronawirusie),
  2. możliwość innej zmiany umowy o zamówienie publiczne, polegającej na zmianie (np. wydłużeniu) terminu wykonania umowy, czasowym całkowitym zawieszeniu wykonywania umowy (np. na czas epidemii), zmianie sposobu wykonywania umowy (np. wprowadzenie innego taboru o mniejszej pojemności), zmianie zakresu wzajemnych świadczeń (np. zmiana przebiegu linii lub rozkładu jazdy) (art. 15r ust. 7 specustawy o koronawirusie),
  3. możliwości nienakładania na przewoźników kar umownych za nienależyte wykonywanie umowy bez obaw o naruszenie dyscypliny finansów publicznych i bez obaw, że niedochodzenie kar umownych zostanie uznane za przestępstwo wyrządzenia szkody z art. 296 kodeksu karnego (art. 15s pkt 1 specustawy o koronawirusie).
  4. możliwość uzyskania wyższej kwoty rekompensaty kosztów poniesionych na wykonywanie przewozów przez operatora wykonującego umowę koncesji (przy zmniejszonych przychodach i stałych kosztach rekompensata będzie wyższa),
  5. możliwość bezpośredniego zawarcia nowej umowy koncesji z przewoźnikiem bez ogłaszania takiego zamiaru z rocznym wyprzedzeniem oraz bez  przeprowadzania postępowania o udzielenie zamówienia publicznego lub postępowania koncesyjnego z powołaniem się na zakłócenie w świadczeniu usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego w rozumieniu art. 22 ust. 1 pkt 4 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym – jeżeli komercyjny przewoźnik zawiesił lub zakończył obsługę określonej linii komunikacyjnej (art. 5 ust. 5 Rozporządzenia 1370 w związku z art. 22 ust. 1 pkt 4 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym).